1788

Czym żeśmy, marni, zasłużyli na to?

Ten, co zawisnąć miał za kradzież płaszcza -

Płakał nad swoją niechybną zatratą;

Nie widział Ciebie w robaczywych masztach

Statku, co tylko był więzieniem nowym;

Tej co kupczyła ciałami swych dziatek -

Ani przez mgnienie nie przyszło do głowy,

Że to nadziei - nie rozpaczy statek.

Niejeden żołnierz z ponurej eskorty

(Bo czym się ich los od naszego różnił?)

Wiedział, że nigdy już nie ujrzy portu,

Gdzie go podejmą karczmarze usłużni

I płatne dziewki; że zabraknie rumu

Zanim do celu przygnasz okręt szparki.

Z marynarzami pili więc na umór

I - wbrew zakazom - grali o więźniarki.

Prawda, nie wszyscy próby Twe przetrwali,

Ale też ciężkoś nas doświadczał, Panie:

Nie oszczędzałeś nam wysokiej fali,

Za którą mnogim przyszło w oceanie

Zakończyć żywot; innym dziąsła zgniły,

Wypadły zęby, rozgorzały wrzody…

Więc znaczą nasz zielony szlak mogiły

Szkorbutu, szału, francuskiej choroby.

Nikt nie odnajdzie w ruchomych odchłaniach

Ciał nieszczęśników - oprócz Ciebie, Boże.

Ich żywot grzeszny epitafiów wzbrania,

Lecz - ukarani. Więc wystarczy może,

Żeś się posłużył starszliwym przykładem:

Oni naprawdę dotarli do piekieł,

A umierając nie wierzył z nich żaden,

Że w swym cierpieniu umiera - człowiekiem.

Ląd nam się wydał niegościnny, dziki;

Łotr bez honoru, kobieta sprzedajna

Z dnia na dzień - jak się stać ma osadnikiem

Nieznanych światów? Bo rozpoznać Raj nam

Nie było łatwo; znaleść w sobie siłę,

Wbrew przeciwnościom, bez słowa zachęty

By mimo wszystko żyć - nim nam odkryłeś

Kraj szczodry w zboże, złoto i diamenty.

Łajdacki pomiot, łotrowskie nasienie

Czerpiąc ze spichrza Twoich dóbr wszelakich -

Choć tyle wiemy własnym doświadczeniem:

W nas jest Raj, Piekło - I do obu - szlaki.