Ballada o arenie cyrkowej

Na koniec rozwiązano teatr

Więc cała w sztucznych ogniach teraz

Kręci się arena cyrkowa

Naszych czasów metafora

Nic tu na pewno wszystko na niby

Małpka jest w cyrku idolem

Karzeł podkręca szatańską korbkę

Arena toczy się kołem

Niczym piłeczki w palcach żonglerów

Duszyczki nasze wirują w koło

Życie przestało być sztuką

I stało się sztuczką cyrkową

Dwie siostry syjamskie prawda kłamstwo

Wbiegają w zwinnych podskokach

Nikt nie odróżni jednej od drugiej

Są w jednakowych trykotach

Bóg gdyby nawet w krzaku ognistym

Pojawił się między nami

Mówilibyśmy że to magik

Kolejną sztuczką nas mami

Lecz dokąd można w cyrku żyć

Pytamy stojąc na głowie

Słyszymy drwiący błazna śmiech

I to jedyna odpowiedź