Blues niepotrzebnych powrotów

Nie było cię długo, przestałam liczyć dni

Wolałeś tę drugą, kwiaciarkę z vis a vis

Zapomniał korytarz, jak brzmią twoje kroki

Nie poznał cię nawet twój fotel głęboki

Więc po co tu siedzisz, dziwisz nocne ćmy

Posłuchaj, latarnie wołają cię zza mgły

Nie patrz tak na mnie, wiesz przecież, gdzie są drzwi

Potrafię bez ciebie oddychać i śpiewać

Choć coraz bezbarwniej jest ptakom na drzewach

A tamte dwie krople, to wcale nie są łzy