Bob Dylan

Ocean w nas śpi i horyzont z nas drwi

Płytka fala fałszywie się mieni

A prawdziwy jest rejs do nieznanych miejsc

Kiedy płyniesz na przekór przestrzeni

I na tej z wielu dróg po co ci para nóg

I tak dotrzesz na pewno do końca

Nie potrzebny ci wzrok żeby wyczuć swój krok

I nie musisz wciąż radzisz się słońca

Wielbicieli i sług tłum ci zawisł u nóg

To wolności twej chciwi strażnicy

Zaprowadzisz ich tam gdzie powinieneś być sam

Z nimi żadnej nie przejdziesz granicy

Zlekceważą twój głos którym wróżysz im los

Od jakiego ich nic nie wyzwoli

Bo zabije ich las rąk co klaszczą na czas

W marsza rytm co śmierć niosąc nie boli

Patrz jak piją i żrą twoją żywią się krwią

I żonglują słowami twych pieśni

Lecz nic nie śni się im a najlepiej wiesz że

Nie istnieje wszak to co się nie śni

By przy śmierci twej być płakać, śmiać się i drwić

To jedyny cel twojej eskorty

Oddaj komuś rząd dusz i na własny szlak rusz

Tam gdzie żadne nie zdarzą się porty

Mówić będą żeś zbiegł ale wyjdą na brzeg

I zdradzieckie ci lampy zapalą

Ale ty patrząc w dal płynąc będziesz wśród fal

Aż sam wreszcie staniesz się falą