Burza

Umilkły już ptaki w gniazdach cicho siedzą

Świat czeka w napięciu z licem pociemniałym

Zbudziły się biesy, z driadami tańczą

Już błysk srebrnej nici zalśnił oniemiały

Pierwsze ciężkie krople dopadły już ziemi

Jak ślepi mocarze chcą powalić wszystko

Już strumienie wody leją się za nimi,

Szumiąc potokami spływają z gór szybko

Nowa srebrna nić przecięła czerń nieba

Echo przerażone ryczy dzikim grzmotem

Drzewa w wiatru graniu szamoczą się z deszczem

Jak rycerze antyczni zmagając się z sobą

Jak turkot karety znów grzmot się przewalił

I znów atakują kropli ciężkich fale

A te, co dopadły straciwszy swą siłę

Strumieniem wezbranym z góry odpływają

I fala za falą i w dół jak lawina,

Lecz sił już nie starcza ni kroplom ni wiatrom

I nagle blask słońca przez chmury przenika

I tęcza w deszczowych drobinkach jak flaga

I cisza i spokój i znów świergot ptaka

I słońce szaleje wśród zroszonej trawy

I drzewa co z włosów wytrzepują krople

I wszystko się cieszy po deszczowej kurzawie

I cisza