Gonić marzenia

Na włóczęgę dziś wyruszyć przyszła pora,

Las nas woła śpiewem ptaków, szumem drzew

I wołają nas już pola i jeziora,

Zeszłoroczny nasz wesoły pomnąc śpiew.

Ludzie mają swoje prace, ludzie lubią się bogacić,

Pełne brzuchy mają chcą mieć pełen trzos.

Tak to proste że i gadać szkoda czasu,

Tylko plecak wziąć i iść przed siebie tak.

Szukać wiatru i zapachu szukać lasu,

Jak najdalej z zadymionych wielkich miast.

Zrozum bracie, to tak trzeba łóżkiem trawa, dachem drzewa,

Z wiatrem gonić i z ptakami śpiewać w głos!

Tym co iść nie lubią, mówię do widzenia,

Za dni kilka może się spotkamy znów.

Idę w świat, by tam dogonić swe marzenia,

Aby spełnić kilka swoich złotych snów.

Więc z dziewczyną swą pod rękę i z gitarą, i z piosenką,

Precz mi smutki, precz przykrości słońce świeć!