Kantyczka z lotu ptaka

— Patrz, mój dobrotliwy Boże,

Na swój ulubiony ludek,

Jak wychodzi rano w zboże

Zginać harde karki z trudem.

Patrz jak schyla się nad pracą,

Jak pokornie klęski znosi

I nie pyta – Po co? Za co?

Czasem o coś Cię poprosi

— Smuć się, Chryste Panie, w chmurze

Widząc, jak się naród bawi,

Znowu chciałby być przedmurzem

I w pogańskiej krwi się pławić.

Dymią kuźnie i warsztaty,

Lecz nie pracą a – skargami,

Że nie taka jak przed laty

Łaska Twoja nad hufcami:

— Załam ręce, Matko Boska;

Upadają obyczaje,

Nie pomogła modłom chłosta –

Młodzież w szranki ciała staje.

W nędzy gzi się krew gorąca

Bez sumienia, bez oddechu,

Po czym z własnych trzewi strząsa

Niedojrzały owoc grzechu.

— Grzmijcie gniewem Wszyscy Święci!

Handel lud zalewa boży,

Obce kupce i klienci

W złote wabią go obroże.

Liczy chciwy Żyd i Niemiec

Dziś po ile polska czystość;

Kupi dusze, kupi ziemie

I zostawi pośmiewisko…

— Jeden naród, tyle kwestii!

Wszystkich naraz – nie wysłuchasz! –

Zadumali się Niebiescy

W imię Ojca, Syna, Ducha…