Mniszek

Pójdę jak szary brat zakonny

Albo włóczęga lnianowłosy

W tę stronę z której na zagony

Leje się jasne mleko brzozy

Chcę Ziemię z krańca w kraniec zmierzyć

Idąc za blaskiem gwiazdy płonnej

I w szczęście bliźnich znów uwierzyć

Na miedzy żytem rozdzwonionej

Kto w swym ubóstwie nie zna troski

Ani przyjaciół ani wrogów

I może z wioski iść do wioski

Modląc się do spotkanych stogów

Świt z ręką pełną chłodnej rosy

Rumiane jabłka zorzy strąca

Kosiarze grabiąc traw pokosy

Pieśnią witają mnie na łące