Mona

Tytuł oryginalny: Lifeboat "Mona"

Słowa: Peggy Seger

Tłumaczenie: Anna Peszkowska

Muzyka: tradycyjna

Wykonawca: Packet

Ref:

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok,

Pamiętam ten grudniowy dzień,

Gdy ośmiu mężczyzn zabrał sztorm

Gdzieś w oceanu wieczny cień.

1.

W grudniowy płaszcz okryta śmierć

Spod czarnych nieba zeszła chmur,

Przy brzegu konał smukły bryg,

Na pomoc "Mona" poszła mu.

Gdy przyszedł sygnał każdy z nich

Wpół dojedzonej strawy dzban

Porzucił by na przystań biec,

By ruszyć w dziki z morzem tan.

Ref:

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok,

Pamiętam ten grudniowy dzień,

Gdy ośmiu mężczyzn zabrał sztorm

Gdzieś w oceanu wieczny cień.

2.

A fale wściekle biły w brzeg,

Ryk morza tłumił chłopców krzyk,

"Mona" do brygu dzielnie szła,

Lecz brygu już nie widział nikt.

Na brzegu kobiet niemy szloch,

W ramiona ich nie wrócą już,

Gdy oceanu twarda pięść

Uderzy w ratowniczą łódź.

Ref:

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok,

Pamiętam ten grudniowy dzień,

Gdy ośmiu mężczyzn zabrał sztorm

Gdzieś w oceanu wieczny cień.

3.

I tylko krwawy słońca dysk

Schyliło już po ciężkim dniu,

Mrok okrył morze, niebo, brzeg,

Wiecznego całun ścieląc snu.

Wiem dobrze, że synowie ich

Też w morze pójdą, kiedy znów

Do oczu komuś zajrzy śmierć

I wezwie ratowniczą łódź.

Ref:

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok,

Pamiętam ten grudniowy dzień,

Gdy ośmiu mężczyzn zabrał sztorm

Gdzieś w oceanu wieczny cień.

Utwór opowiada o tragicznych losach załogi łodzi ratowniczej jednej z wielu jakie miały miejsce w historii żeglugi. W polskiej tradycji żeglarskiej kultywowano dawniej piękny zwyczaj śpiewania tej pięknej piosenki w pozycji stojącej.