Morze Północne

Słuchajcie morscy bracia, jak w linach śpiewa wiatr

O strasznym losie majtka co zwał się Jan van Dyck

Pod nogą pokład chwiejny, portowych tawern gwar

Północne Morze wokół i przyjaźń w szklance grogu

Bogactwo tylko takie znał

Dowodził nim kapitan co morski zgłębił fach,

Pochodził z Amsterdamu i piękną córkę miał

Niejeden więc marynarz u stóp jej serce kładł,

Kapitan był jak Morze Północne, zimne morze

Żadnemu chłopcu nigdy nie był rad.

A gdy hiszpańskich królów z Holandii wygnał lud,

Kapitan powiódł okręt swój, strzec Amsterdamu wrót

Jesienny czas już nastał, świat cały tonął we mgle,

Wtem z masztu ktoś zawołał: hiszpański widzę okręt

Krzyknęli więc: Hiszpanom śmierć!

Usłyszał to kapitan, na pokład spiesznie zbiegł

Znak krzyża skreślił szpadą i tak załodze rzekł

Ten z was, co wrogi okręt na morza pośle dno,

Zostanie nagrodzony bogactwem niezmierzonym,

Za żonę pojmie córkę mą.

Spojrzeli na grzywacze i w oczach mieli strach,

Gdy nie chce nikt — ja pójdę! — powiedział Jan van Dyck

W jesienne morze skoczył, popłynął poprzez toń,

Łaskawe bądź mi morze i ocal mnie Boże

Szepnął dziurawiąc galeonu dno.

Wśród fal Jan znowu płynie, gdzie okręt czekać miał

Wtem widzi, że jego okręt wziął kurs na Amsterdam

Oszukał go kapitan, miast córki śmierć mu dał,

Dokoła tylko Morze Północne, zimne morze

I ludzkiej zdrady gorzki smak.