Nasza klasa '92

Rysiek wreszcie umył ręce, dotąd czarne po drukarni,

Procesuje się zawzięcie o nagłówek "Solidarni".

Julek grać nie umiał w piłkę, zwali go - "pryszczata menda",

Taktyki ujawnił żyłkę w otoczeniu Prezydenta,

W otoczenia Prezydenta.

Kopnął źle, wszedł do rezerwy, ale nawet z ławki - kopie,

Nie zawiodą Julka nerwy w Zjednoczonej Europie…

Ela żyje nawet nieźle, co rok jeździ do Nepalu,

Przekazuje, co przywiezie, przetrwa z tego, co odpalą,

Przetrwa z tego, co odpalą.

Lena wyszła nieszczęśliwie za bezwzględne beztalencie,

Co się dziesięć lat nią żywi: Lena urok ma i wzięcie,

Zdzich uczciwie robi pieniądz, więc nerwice ma i wrzody

Ale mu zazdrości Henio, niezadbany, zły i głodny,

Niezadbany, zły i głodny…

Za wzór zawsze robił Henio odrzucania trefnych ofert:

Znał Pascala i Montaigne'a, etyki był filozofem.

Z tej zazdrości i z tej złości znów dziś robi za wyrocznię

Etykę mu cel uprościł zniszczy Zdzicha zanim spocznie,

Zniszczy Zdzicha zanim spocznie.

W sumie przyszłościowy rocznik w wiek XXI-wszy wchodzi:

Dzieci Marca, Grudnia, stoczni, chrzestni bólów przy porodzie;

Kajam się za wstyd i gorycz, za niewyważenie racji;

Więc ze skruchą i pokorą uzupełniam obserwacje,

Uzupełniam obserwacje:

Irka z Jurkiem gdzieś ugrzęźli na wsi krytej eternitem,

Pewnie się nie odnaleźli w Trzeciej Rzeczypospolitej.

Zbyszek, Romek, Anka, Paweł są tak prawi, że aż łyso

I czym żyją, nie wiem nawet, więc i nie ma o czym pisać,

Więc i nie ma o czym pisać.