Obława 2

Obce lasy przebiegłem serce szarpie mi krtań

Nie ze strachu z wściekłości rozpaczy

Ślad po wilczych gromadach mchy pokryły i darń

Niedobitki los cierpią sobaczy

Z gąszczu żaden kudłaty pysk nie wyjrzy na krok

W ślepiach obłęd lęk chciwość lub zdrada

Na otwartych przestrzeniach dawno znikł wilchy trop

Wilk wie dobrze czym pachnie zagłada

Myśli brat że bezpieczny skoro schronił się w las

Lecz go ściga nie Bóg ściga człowiek

Śmigieł świst nad głowami grad pocisków i wrzask

Co wyrywa źrenice spod powiek

Strzelców twarze pijane — w drzew konarach znad luf

Wrzący deszcz wystrzelonych ładunków

To już nie polowanie nie obława nie łów

To planowe niszczenie gatunków

Kto nie popadł w szaleństwo kto nie poszedł pod strzał

Jeszcze biegnie klucząc po norach

Lecz już nie ma kryjówek które miał które znał

Wszędzie wściekła wywęszy go sfora

I pomyśleć że kiedyś ją traktował jak łup

Który nie wart wilczych był kłów

Dziś krewniaka swym panom zawloką do stóp

Lub poszarpią na rozkaz bez słów!