Opowieść pewnego emigranta

Nie bój się, nie zabraknie, to krajowa czysta

Ja widzisz przed wojną byłem komunista

Bo ja chciałem być kimś, bo ja byłem Żyd

A jak Żyd nie był kimś, to ten Żyd był nikt

Może stąd dla świata tyle z nas pożytku

Że bankierom i skrzypkom nie mówią: ty Żydku!

Ja bankierem nie byłem, ani wirtuozem

Wojnę w Rosji przeżyłem, oswoiłem się z mrozem

I na własnych nogach przekroczyłem Bug

Razem z Armią Czerwoną, jako politruk

Ja byłem jak Mojżesz, niosłem prawa nowe

Na których się miało oprzeć odbudowę

A potem mnie — lojalnego komunistę

Przekwalifikowali na manikiurzystę

Ja kocham Mozarta, bóg to dla mnie Bach

A tam, gdzie pracowałem, tylko krew i strach

Spałem dobrze przez ścianę słysząc ludzkie krzyki

A usnąć nie mogłem przy dźwiękach muzyki

W następstwie października tak zwanych wydarzeń

Już nie byłem w Urzędzie, byłem dziennikarzem

Ja znałem języki, nie mnie uczyć jak

Pisać wprost, to, co łatwiej, można pisać wspak

Wtedy myśl się zrodził, niechcący być może

Żem się z krajem tym związał jak mogłem najgorzej

Za tę hańbę zasługi — Warszawa czy Kraków

Gomułka nam powiedział — Polska dla Polaków

Już nie dla przybłędów pospolita rzecz

Wiesław jak faraon popędził nas precz

I szli profesorowie, uczeni, pisarze

Pracownicu Urzędu, szli i dziennikarze

W Tel Awiwie właśnie, zza rogu, z rozpędu

Wpadłem na byłego kolegę z Urzędu

I pod Ścianę Płaczu iść mi było wstyd

Czy ja komunista, czy Polak, czy Żyd?

Nie umiałem jak on, chwały czerpać teraz

Z tego, że się z bankruta robi bohatera

Wyjechałem, przeniosłem się tutaj, do Stanów

Mówią: czym jest komunizm, ucz Amerykanów

Powiedz im co wiesz, co na sumieniu masz

A odkupisz grzechy i odzyskasz twarz

A ja przecież nie umiem nawet ująć w słowa

Jak wygląda to, com niszcząc budował

I tak sam sobie zgotowałem zgubę

Meloman — nie skrzypek, nie bankier — a ubek

Oficer polityczny — nie russkij gieroj

Ani syjonista, ani też i goj

Jak ja powiem Jehowie: za mną Jahwe stań!

Z tą Polską związanym pępowiną hańb