Pan Podbipięta

Krwi, krwi, krwi krzyczał pan Zagłoba

Na widok trupa pana Podbipięty

Krwi zawrzasnęła Zbarska załoga

A Litwin chwiał się do krzyża przybity

Święty Sebastian strzałami przeszyty

Słodki, niewinny, cichy obojętny

Rycerz bez skazy co jak smok gruchotał

Czerń co jest czerń dzisiaj nie ma czerni

Na jasnej twarzy ślad grotu i cnota

Której się Longin radośnie wyzbyłby

Po tym jak ciosem jednym zerwał trzy łby

Ludzi o których wierzył że niewierni

Lecz przecież krew ta jest tak miła Bogu

Że zaraz kreskę w niebieskim rejestrze

Zarabiał szlachcic siekąc tępych wrogów

Co tylko po to wschodzili w granice

Słabej lecz wiecznej Rzeczypospolitej

Aby się mogła na ich trupach wesprzeć

Kiedy Zagłoba pił miód nie dla chamów

Picie to było inne niż Bohuna

Horyłka, beczka dziegciu wymiar stanu

Nieszczęśliwego dzielnego kozaka

Co śmiał Kniaziównę kochać zawadiaka

Cham co boskiego się nie zląkł pioruna

I na paliki zaostrzone świeżo

Gładko nizali się stron cierpiętnicy

Król płakał modlił się głęboko wierząc

Że hekatomba historię oczyści

Jak wiatr las czyści ze sczerniałych liści

By pole bitwy gniło dla winnicy

Krwi, krwi, krwi krzyczał pan Zagłoba

I krew się lała sprawiedliwie, szczodrze

Lecz pan Longinus rycerstwa ozdoba

Nie mógł pozornych tryumfów być już świadkiem

Grymasem śmierci dając znak ukradkiem

Że wie zbyt wiele by było mu dobrze