Pan Wołodyjowski

Do nieba leci mały rycerz

Wybuchem rozerwany w strzępy

W Rzeczypospolitej granice

Tureckie kładą się zastępy

Pęka imperium pełne swobód

Rozerwą je sąsiedzi rychło

Jak Basi rzekł tak powie Bogu

Pan Michał swoje credo: Nic to

Trzęsie się z płaczu pan Zagłoba

Nad symboliczną Polski trumną

I krwi nie woła — sam nad grobem

Bo umrzeć łatwo, żyć jest trudno

Więc szloch rycerskie trzęsie piersi

Kaja bohater się i nicpoń

Wobec tak niepojętej śmierci

O której Michał rzekł, że Nic to

Lecz nic to śmierć, czy nic to życie

Potyczki, zwady i miłostki

Do nieba leci mały rycerz

Do nieba jest najbliżej z Polski

Swoje odsłuchał i odsłużył

Wiatraczkiem, sztychem, fintą płytką

I oto dzieło jego w gruzy

Więc rację chyba miał, że Nic to

Nie znał mądrości swej żołnierzyk

Zajęty Baśką i szabelką

Nie wątpić, w sens ofiary wierzyć

Jest rzeczą łatwą — bywa wielką

Lecz potem wbrew serc pokrzepieniu

Łzę cenić tylko na policzku

I na niebieskim na sklepieniu

Wypisać krwią dewizę — Nic to