Poeta i pan Strauss

Odchodził stary rok

Rozpoczynał się sezon

Na zjazdy i bale

A biedny stary Strauss

W roku pańskim bieżącym

Nie szykował się wcale

Przeminął dawny walc

I gdy świat gnał do przodu

By powitać rok nowy

Poeta kumpel z Polski wpadł

Z zaproszeniem do kraju

Na bal sylwestrowy

Ten bal zaczynał się

Polonezem jak dawniej

Od sali do sali

Poeta mówił wiersz

Nie słuchany poemat

Ktoś potem pochwalił

A gdy się skończył pląs

I na minut piętnaście

Pary tańczyć przestały

Zza stołu krzyknął ktoś

Ty artysta opowiedz

Nam lepiej jakiś kawał

Pomyślał stary Strauss

Jak to ciężko być dzisiaj

lyricznym poetą

Orkiestra disco gra

I nie przebijesz się wierszem

I prozą przez beton

I rzekł artyście Strauss

W sali gdzie się przedchwilą

Coś wiązać zaczęło

Twe życie to jest bal

Nie umowa o dzieło

Gdy sam jesteś dzieło

A taniec dalej trwał

Bruderszaftów zastępy

Odkładały się w głowach

A jakiś starszy pan

W pas czerwony wplątany

Nad stołami szybował

A potem to był bal

Walc zapraszał do tańca

Lecz go nikt nie usłyszał

Poeta mówił wiersz

Jakiś pan artystę

Własnoręcznie uciszał

Zezłościł się pan Strauss

Który miał nam przypomnieć

Swe modre Dunaje

Powiedział — co za kac

Wziął pół litra ze stołu

I zapłakał nad krajem[?]

Mój przedostatni walc

Który zbyt delikatnie

Prosił o ciszę

Mój przedostatni walc

Bo ostatni to chyba

Raj jeszcze usłyszę

Karnawał skończył się

Zasypiając po szafach

Sukienki motyle

A poeta uczy się

Tańczyć w rytm rozespanych

fabrycznych syren

Karnawał skończył się

Zasypiają po szafach

Sukienki — motyle

Że nam się jeszcze chce

Tańczyć w rytm rozespanych

Fabrycznych syren

Na, na, na…