Rapsod o królu Warneńczyku

Po wąwozach brzmią cykady,

Koń królewski raźnie parska,

Dzielny Węgier, Jan Hunyady

Sprawdza szyki klnąc z madziarska.

Wojsko w marszu rumor czyni,

- O, już widać Czarne Morze!

Mówi legat Cesarini.

Król naprędce je śniadanie,

Jan Hunyady wszedł z łoskotem:

- Nawalili wenecjanie,

Wycofali swoją flotę!

Król odstawił kubek z winem,

Blask mu strzelił spod powieki:

- Uderzamy za godzinę

A Wenecji - wstyd na wieki!

Jeszcze Warna w dali drzemie,

Jeszcze nisko stoi słońce,

A pancerni - strzemię w strzemię,

A pancerni - koncerz w koncerz,

A pancerni - kopia w kopię

Ku piaszczystym patrzą brzegom…

- No to cześć, daj pyska chłopie! -

Mówi król do Hunyadego.

I błysnęły jednym blaskiem

Setki mieczy wyszarpniętych

I zgrzytnęły jednym trzaskiem

Setki przyłbic zatrzaśniętych,

I zadrżała ziemia święta

I huknęły dzwony w mieście,

I ruszyli - najpierw stępa,

Potem kłusem, cwałem wreszcie,

Poszła dzielna polska jazda,

Poszli Węgrzy niczym diabli,

Jak stalowa, ostra drzazga,

Jak błyszczące ostrze szabli,

I widziano jak lecieli

Pędem wielkim i szalonym,

I widziano, jak tonęli

W morzu Turków niezmierzonym.

Po czym z piórem, siadł nad kartą

Mnich uczony, stary skryba:

- Warto było, czy nie warto?

Odwrót byłby lepszy chyba…

Chrzanił zacny zjadacz chleba

Czas nad nami wartko goni,

I tak kiedyś umrzeć trzeba,

To już lepiej tak jak oni.

Z resztą - koniec dzieło wieńczy,

Mnich w klasztorze kipnął marnie,

A szalony król Warneńczyk

Ma grobowiec w pięknej Warnie,

I szanują go Bułgarzy

I nas - dzięki niemu - cenią,

Więc na czarnomorskiej plaży

Kłaniam się królewskim cieniom.