Rozbite oddziały

Po klęsce nie pierwszej, podnosząc przyłbicę,

Przechodzą, jak we śnie, ostatnie granice.

Przez cło przemycają swój okrzyk bojowy

I kulę ostatnią, co w ustach się schowa.

Przy stołach współczucia nurzają się w wine

I obcym śpiewają o tej, co nie zginie

Swą krew ocaloną oddają za darmo

Każdemu, kto zechce połączyć ich z armią.

Farbują mundury, wędrują przez kraje

I czasem strzelają do siebie nawzajem.

Pod każdym sztandarem, byle nie białym

Szukają zwycięztwa rozbite oddziały

Przychodzą po zmierzchu do kobiet im obcych

A tam, kędy przejdą — urodzą się chłopcy.

Gdy wrócą, przygnani kolejną zawieją,

Zobaczą, że synów swych nie rozumieją.

Spisują więc dla nich noc w noc pamiętniki

Nieprzetłumaczalne na obce języki

I cierpią, gdy śmieje się z nich świat zwycięski

Niepomni, że mądry nie śmieje się z klęski