Świadkowie lata

Ukryci w nieba błękitach, złotach i szkarłatach

W jeżynowych sadach, malinowych chatach

wabieni przez leśne echa, straszeni przez nocne lęki

wszystko takie odległe, tylko ty na wyciągnięcie ręki

Uwięzieni w letnich woniach, w lipowych zapachach

pieszczeni przez złote żuki w ich kosmatych łapach

wpatrzeni w trawioną gorączką purpurową twarz słońca

splecione dłonie skóra spierzchnięta od gorąca

W rozdrganym powietrzu dźwięczy lot motyla

chwila staje się wiecznością, a wieczność jak chwila

ukryci w nieba błękitach na wierzchołku świata

dwoje niemych świadków czeznącego lata