Tango na głos, orkiestrę i jeszcze jeden głos

Podejdź bliżej, więc podszedłem jak skruszony obywatel

do przedstawiciela władzy

Podejdź bliżej, już wiedziałem że ucieczka błyskawiczna

tu niczemu nie zaradzi

Więc poszedłem, posłuchałem, było ciemno,

wciąż myślałem czyj

Ten głos, ten głos, ten głos

To nie wróg był, bo głos cichy i subtelny

ale polski i nieskazitelny

To nie Bóg był, ten by zaraz mnie zapytał

czy mój światopogląd celny

Więc to nie był wróg na pewno, bo nad głową

tuż nade mną usłyszałem

Ten głos, ten głos, ten głos

Było ciemno, więc nie mogłem stwierdzić komu

pomyliły się epoki lub stulecia

Było ciemno, może to Mickiewicz jaki

bo tak zgrabnie romantyczną wiarę krzesał

Trochę niezorientowany, bo w tym kraju tak kochanym

dawno nie był już widziany

Może Norwid, bo coś plótł, że łza gdzieś znad planety spada

i groby przecieka

Ale skąd by, skąd by wiedział, że na jego słowa

ktoś tu jeszcze może czekać

Teraz w m odzie nie Norwidy, filozofy, okryjbidy,

więc czyj

Ten głos, ten głos, ten głos

Było ciemno, więc sam nie wiem, jak do domu

wprost doszedłem i do siebie

Było ciemno, a ja czułem się jak w niebie,

choć dlaczego nie wiem, nie wiem

Z pochyloną głową stałem, wierzcie: ja nie zwariowałem,

lecz jak dziecko powtarzałem

Na głos, na głos, na głos