U źródeł tęsknot

Pamiętam nasze rozstanie

smutniejsze przez jesienne deszcze

oczy szepczące pożegnanie

i twoje słowa: Kochasz mnie jeszcze?

W gardle uwiera grudka żali

wciśnięta przez złośliwe duchy

w uszach słyszalny gdzieś w oddali

jazzowy bzyk spóźnionej muchy

Ledwie słyszalne obwieszczenie

przez deszczu szemrzące strugi

pociąg ze stacji spóźnione nadzieje

wjedzie na peron drugi

Mimo mych zaklęć nie milknie burza

walizki pudło mokre deszczem

w spoconej dłoni wyblakła róża

napięte nerwy przenoszą dreszcze

W zmokniętych włosach szare wstążki

trudno o słowa radości

i nawet czary dobrej wróżki

nie zwrócą pierwszej miłości

Tak zapamiętam cię już zawsze

w żółtawym świetle reflektorów

połyka cię wagonu wnętrze

proszę odsunąć się od torów