Wakacyjna przypowieść z metafizycznym morałem

Milczący, źli a przy tym zupełnie niewyspani.

Lecz nam to nie pierwszyzna, idziemy po muszelki.

Szlak wiedzie brzegiem morza na zachód - w kołdrze mroku,

Więc z tyłu pełznie zorza cierpliwie krok po kroku.

Na piasku rosną cienie jak rozciągnięte szelki -

Idziemy niestrudzenie, idziemy po muszelki.

Muszelki - rzecz nietrwała, po prawdzie nic nie warta,

Ale córeczka chciała - córeczka jest uparta.

Z fal słońce się wychyla jak złota pierś modelki;

Umyka nam ta chwila - idziemy po muszelki.

Palców u stóp maleństwa kaleczą się boleśnie.

Co robić? Na przekleństwa za późno - i za wcześnie -

Na wątpliwości antrakt, na cierpień bagatelki,

Bo zgrzyta zębów mantra - idziemy po muszelki.

Pierś słońca już w zenicie wspiera się nam na plecach

Potężnym żarem życia jak samo serce pieca.

Pot ciurka strumykami, dziurawią piach kropelki;

Wyschnięci na pergamin idziemy po muszelki.

W krąg wodorostów zieleń piętrzy się drwiącą warstwą

I cuchnie - a muszelek? Muszelek - na lekarstwo!

Nie w naszej widać mocy odnaleźć skarb tak wielki!

Na skórze, w chłodzie nocy pęcznieją nam bąbelki.

Lecz córcia łapką gładką pieczeń skwierczącą klepie:

- Nie przejmuj się tak, Tatku! Jutro ci pójdzie lepiej!

Los żaden nas nie zmoże, choć przeszkód pełen wszelkich!

Chwała Ci dobry Boże za drogę po muszelki!