We wtorek w schronisku po sezonie

Złotym kobiercem wymoszczone góry

Jesień w doliny zeszła dziś nad ranem

Buki czerwienią zabarwiły chmury

Z latem się złotym właśnie pożegnałem

Szaruga niebo powoli zasnuwa

Wiatr już gałęzie pootrząsał z liści

Pod wiatr, pod górę znowu sam zasuwam

Może w schronisku spotkam kogoś z bliskich

Ludzie tak wiele spraw muszą załatwić

A czas sobie płynie wolno panta rhei

Do siebie tylko już nie umiem trafić

Kochać to więcej siebie dać, czy mniej