Wędrowanie

Rozwichrzone nad głową sosny rosochate

Pędzą niebem chmurki owieczki skrzydlate

Senne oko jeziora zda się na wpół drzemie

Kolorowe sady słodkie niosą brzemię

Połoniny zielone przepastne doliny

Ukwiecone łąki strojne jak dziewczyny

Płaczka wierzba przysiadła na przydrożnym rowie

Matka żegnająca ruszających w drogę

Przemierzamy drożyny jak wędrowne ptaki

Co na niebie kluczem wyznaczają szlaki

Dokąd dokąd tak pędzisz uskrzydlony bracie

Pędzisz nie bez celu — już we krwi to macie