Wędrówka z cieniem

Dawno nie było nam tak źle —

Zostaliśmy zupełnie sami.

Ja wlokę cień, cień wlecze mnie,

Kałuże lśnią nam pod nogami…

Ja się zawiodłem, cień zawiódł się —

Tak jest już z tymi dziewczynami!

I wlokę go, on wlecze mnie,

Kałuże lśnią nam pod nogami…

Ja mówię: z jej kaprysów drwię,

Nie będzie kierowała nami!

I wlokę go, on wlecze mnie,

Kałuże lśnią nam pod nogami…

Był czas gdy cień mój cieszył się —

Jak ona mnie — jej cień go mamił…

I wlokę go, on wlecze mnie,

Kałuże lśnią nam pod nogami…

A teraz mówi: z żalu kpię!

Lecz dobrze wiem, że mówiąc — kłamie,

Więc wlokę cień, cień wlecze mnie,

Kałuże lśnią nam pod nogami…

Tak pocieszamy wzajem się

Idąc długimi ulicami…

Ja wlokę cień, cień wlecze mnie,

Kałuże lśnią nam pod nogami.