Wiesiek idzie

Raz staruszka błądzącego w lesie

Ujrzał lisek przywiędły i blady

I pomyślał — znowu idzie Wiesiek

Wiesiek idzie, nie ma na to rady

I podreptał do nory po ścieżce

I powiedział stanąwszy przed chatą

Swojej żonie, lisicy Agnieszce

Wiesiek idzie, nie ma rady na to

Zaś lisica zmartwiła się szczerze

Zamachała łapkami obiema

Matko Boska bądź ostrożny Jerzy

Wiesiek idzie, rady na to nie ma

Może zjawić się tutaj już jutro

Lub pojutrze, a może za tydzień

Może nieźle przetrzepać nam futro

Nie ma rady, Wiesiek, Wiesiek idzie

A był sierpień, pogoda prześliczna

I tętniło życie w zagajnikach

Oprócz lisów nikt chyba nie myślał

O nadejściu Wieśka kłusownika

Ale cóż, one żyły najdłużej

Łby na karkach miały nie od parady

I wiedziały, że prędzej czy później

Wiesiek przyjdzie, nie ma na to rady