Zwiewność

Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce

Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce

Cień ręki — na murawie… A wszystko — niczyje,

Ledwo się zazieleni — już ufa, że żyje.

A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża!

Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza!

A jest go tak niewiele, że mniej niż niebiesko…

Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską

Dal światła w ślepiach wróbla. Spotkanie trwa z ciałem

Szmer w studni. Ja — w lesie. Mgłą byłeś? — Bywałem!

Usta twoje — w alei. Świt pod groblą w młynie

Niebo — w bramie na oścież… Zgon pszczół w koniczynie

Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce

Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce

Cień ręki — na murawie… A wszystko — niczyje,

Ledwo się zazieleni — już ufa, że żyje.

Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie,

Malejąc, łatwo zwiewną gęstwe ciała niesie,

I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila,

I wyziera z tej gęstwy w świat i na motyla.

Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce

Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce

Cień ręki — na murawie… A wszystko — niczyje,

Ledwo się zazieleni — już ufa, że żyje.