Absztyfikanci Grubej Berty

Socjały nudne i ponure,

pedeki, neokatoliki,

podskakiwacze pod kulturę,

czciciele radia i fizyki,

uczone małpy, ścisłowiedzy,

co oglądacie świat przez lupę

i wszystko wiecie: co, jak, kiedy,

całujcie mnie wszyscy w dupę.

I ty, fortuny skurwysynu,

gówniarzu uperfumowany,

co splendor oraz spleen Londynu

nosisz na mordzie zakazanej,

i ty co mieszkasz dziś w pałacu,

a srać chodziłeś za chałupę,

ty wypasiony na Ikacu,

całujcie mnie wszyscy w dupę.

I tem ów belfer szkoły żeńskiej,

co dużo chciałby, a nie może,

i tem profesor Cy… wileński

/ Pan wie już za co, profesorze! /

I ty za młodu nie dorżnięta

Megiero, co masz taki tupet,

że szczujesz na mnie swe szczenięta;

całujcie mnie wszyscy w dupę.

I tem Syjontki palestyńskie,

Hulace, co lejecie tkliwe

starozakonne łzy kretyńskie,

że „szumią jodły w Tel - Avivie”,

i wszechsłowiańscy marzyciele,

zebrani w malowniczą trupę

z byle mistycznym kpem na czele,

całujcie mnie wszyscy w dupę.

I tem aryjskie rzeczoznawce,

wypierdy germańskiego ducha

/ gdy swoją krew i waszą sprawdzę,

wierzcie mi, jedna będzie jucha /,

Karne pętaki i szturmowcy,

zuchy z Makabi czy Owupe,

i rekordziści i sportowcy,

całujcie mnie wszyscy w dupę.

Izraeliccy doktorkowie,

Widnia, żydowskiej Mekki, flance,

co w Bochni, Stryju i Krakowie

szerzycie kulturalną francę!

którzy chlipiecie z „Naje Fraje”

swą intelektualną zupę,

mądrale, oczytane faje,

całujcie mnie wszyscy w dupę.

I tem ględziarze i bajdury,

ciągnący z nieba grubą rentę,

o, łapiduchy z Jasnej Góry,

z Góry Kalwarii parchy święte,

i ty księżuniu, co kutasa

zawiązanego masz na supeł,

żeby ci czasem nie pohasał,

całujcie mnie wszyscy w dupę.

I wy, o których zapomniałem,

lub pominąłem was przez litość,

albo dlatego, że się bałem,

albo, że taka was obfitość,

i ty cenzorze, co za wiersz ten

zapewne skażesz mnie na ciupę,

I żem się stał świntuchów hersztem,

Całujcie mnie wszyscy w dupę!