Czarownica

Eksplodują wściekle jadem czarnej nienawiści

Patrzcie ludzie jak na stosie czarownica płonie

Śmiech na gębach sczerwieniałych, a gdzie niegdzie trwoga

Zapalimy święty ogień, pochwalimy boga

Niech oczyści się od grzechu w płomieniach jej dusza

Dym ofiarny idzie w górę spazmem krzyku bucha

Zaś dwu chłopców omamiła zielem, czarną sztuką

Że jej ciała zapragnęli, że nożami się pocięli

I już nic nie mówią

Ona miała rude włosy, splotły się z płomieniem

I sięgały aż do ziemi, splątaniem i lśnieniem

I nie jeden ,co patrzyli, cichł w pół śmiechu, niemiał

Od ognistej jej urody w świecę się zamieniał

Stos już dawno się dopalił, wyżarzyły węgle

A nazajutrz już na przyzbie nucił ktoś piosenkę

I śpiewają ją do dzisiaj po wsiach ludzie prości

Jak spłonęła czarownica z ognistej miłości

A kto patrzył jak goreje w ogniu jej uroda

Ten pomyślał, że kochania, nie powstrzyma żadna rana

Płomienie ni woda