Deesis

Słowa: Tomasz Borkowski

Muzyka: Bartłomiej Adamczak

Wykonawca: Na bani

1.

Tam las się pochyla prastarym chojarem,

Nad ciemnym strumieniem niebo się zamyka.

Tam buk rosochatym zakrywa konarem

Mogiły, których nawet wiatr unika.

Dla oczu ukryty — niedostrzegły wzrokiem

Jedyny ślad wymarłej sadyby —

— Gasnąca drożyna spleciona z potokiem

Jakby nie była — odeszła jak gdyby.

Porosły drzewa, gdzie umarły chaty,

Zamknęły się cerkwi widmowe wierzeje.

Opuścił sioło Chrystus Pantokrator,

Zgięty w pół krzyż samotnie niszczeje.

Ref:

Na przekór podnieśmy ku niebu ektenie,

Na próżno błagajmy błogosławienia,

Za Łemkowynę módlmy się daremnie,

Może dostąpimy jeszcze przebóstwienia.

Mgły poruszymy świętym wozduchem,

Chramowe ikony podniesiemy z pyłu.

Obudzimy chóry naszej wiary kruchej,

Hospody pomyłuj! Hospody pomyłuj! Hospody pomyłuj!

2.

Dlaczego przestałem być Rusnakom bratem,

Chociaż wzorem dla nas te same hermeneje.

Dokąd uleciały cheruby skrzydlate,

Czemu płomień w oczach już duszy nie grzeje?

Słupy dymu z nagła podparły ciężkie chmury,

Gdy od nieba dzielił nas tylko ikonostas.

Umilkły w bólu niewzruszone góry —

— Jedyne, które miały tu pozostać.

Ku czyjej chwale wzniosły się pochodnie,

Całopalne ofiary dla którego Boga,

Jacyż to święci tej krwi byli głodni,

W jakim obrządku ojców kto pochował?

Ref:

Na przekór podnieśmy ku niebu ektenie,

Na próżno błagajmy błogosławienia,

Za Łemkowynę módlmy się daremnie,

Może dostąpimy jeszcze przebóstwienia.

Mgły poruszymy świętym wozduchem,

Chramowe ikony podniesiemy z pyłu.

Obudzimy chóry naszej wiary kruchej,

Hospody pomyłuj! Hospody pomyłuj! Hospody pomyłuj!

Ref:

Na plecach wysoko ponieśmy ektenie,

Chociaż niegodniśmy błogosławienia.

Odprawmy na szczytach pokutę zmęczeniem,

Może doprosimy się tym przebaczenia.

Ref:

Mgły poruszymy świętym wozduchem,

Chramowe ikony podniesiemy z pyłu.

Obudzimy chóry naszej wiary kruchej,

Hospody pomyłuj! Hospody pomyłuj! Hospody pomyłuj!