Duś, duś gołąbki

On by jej z drzewa nastrącał szyszek,

I kochał by ją najczulej,

Ale Teresa i leśnik Zbyszek

Się nie spotkali w ogóle.

Pani Teresa całymi dniami

Się wyleguje pod słońcem,

A on w tym lesie chemikaliami,

Dokarmia dzikie zaskrońce.

Ona się lubi przyglądać żabom,

I czytać historię Gniezna,

Trochę się męczy, bo widzi słabo,

I wszystkich liter też nie zna.

On, kiedy las zaniesie się ciszą,

Leci jak wiatr przez rozłogi

Do pewnej Jadźki, o której piszą

Doktorat z dermatologii.

(... tu już jest czas na rozchełstaną choreografię,

ona jest rozchełstana od początku,

trzy miesiące nad nią pracowałem

i takie są efekty...)

Smutno się skończy moja piosenka:

Teresa umrze od słońca,

Leśnik od Jadźki, w okrutnych mękach,

A piesek od zaskrońca,

Zostanie po Teresie saszetka,

Po psie obróżka z kolczykiem,

A po leśniczym mała plakietka,

Tak, jestem Europejczykiem.

Odpowiedzi na zagadkę konkursowa,

Jak ma na imię Teresa?

Kierować do Nadleśnictwa Strzałowo,

Można też pekaesem wysłać esemesa.

Duś, duś gołąbki,

Pali się pod gruszą,

Duś, albo nie duś,

Same się poduszą.