Obława

Skulony w jakiejś ciemnej jamie smaczniem sobie spał

I spały małe wilczki dwa - zupełnie ślepe jeszcze

Wtem stary wilk przewodnik co życie dobrze znał

Łeb podniósł warknął groźnie aż mną szarpnęły dreszcze

Poczułem nagle wokół siebie nienawistną woń

Woń która tłumi wszelki spokój zrywa wszystkie sny

Z daleka ktoś gdzieś krzyknął nagle krótki rozkaz: goń

I z czterech stron wypadły na nas cztery gończe psy

Ten który rzucił na mnie się niewiele szczęścia miał

Bo wypadł prosto mi na kły i krew trysnęła z rany

Gdym teraz - ile w łapach sił - przed siebie prosto rwał

Ujrzałem małe wilczki dwa na strzępy rozszarpane!

Zginęły ślepe, ufne tak puszyste kłębki dwa

Bezradne na tym świecie złym nie wiedząc kto je zdławił

I zginie także stary wilk choć życie dobrze zna

Bo z trzema naraz walczy psami i z ran trzech naraz krwawi

Wypadłem na otwartą przestrzeń pianę z pyska tocząc

Lecz tutaj też ze wszystkich stron - zła mnie otacza woń!

A myśliwemu co mnie dojrzał już się śmieją oczy

I ręka pewna, niezawodna podnosi w górę broń!

Rzucam się w bok, na oślep gnam aż ziemia spod łap tryska

I wtedy pada pierwszy strzał co kark mi rozszarpuje

Wciąż pędzę, słyszę jak on klnie! I krew mi płynie z pyska

On strzela po raz drugi! Lecz teraz już pudłuje!

Wyrwałem się z obławy tej schowałem w jakiś las

Lecz ile szczęścia miałem w tym to każdy chyba przyzna

Leżałem w śniegu jak nieżywy długi długi czas

Po strzale zaś na zawsze mi została krwawa blizna!

Lecz nie skończyła się obława i nie śpią gończe psy

I giną ciągle wilki młode na całym wielkim świecie

Nie dajcie z siebie zedrzeć skór! Brońcie się i wy!

O, bracia wilcy! Brońcie się nim wszyscy wyginiecie!