Jest taki samotny dom

Za witraża dziwnym szkłem pustych komnat chłód.

W szary pył rozbity czas, martwy, pusty dwór.

Nagle feeria barw i mnóstwo świec, ktoś na skrzypcach gra.

Gotyckie odrzwia chylą się i skrzypiąc suną w bok,

Zawirował z nami dwór, rudych włosów płomień.

Nad górami lecę, lecę z nią, różę trzymam w dłoni,

Nagle ptaki budzą mnie, tłukąc się do okien. (chór)

A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój. (chór)

-> Znowu szary, pusty dom, gdzie schroniłem się (vocal)

Nagle ptaki budzą mnie, tłukąc się do okien. (chór)

-> I najmilsza z wszystkich, z wszystkich mi na witraża szkle (vocal)

A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój. (chór)

-> Znowu w drogę, w drogę trzeba iść, w życie się zanurzyć (vocal)

Nagle ptaki budzą mnie, tłukąc się do okien. (chór)

-> Chociaż w ręce jeszcze tkwi ... lekko zwiędła róża. (vocal)

A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój.

Nagle ptaki budzą mnie, tłukąc się do okien.