Włóczędzy

Wchłaniamy łapczywie wielkimi kęsami,

Łykamy alkohol aż warczy nam w grdykach,

Bekniemy czasami, pierdniemy czasami,

Aż z ław w ciepło wzbija się woń wędrownika

I płynie pod ściany miejscowych jak ręka

Co mówi - przestańcie się lękać,

Śpiewamy piosenki o drodze i pracy,

O braku pieniędzy i braku miłości,

Podnoszą się ze snu miejscowi pijacy,

Słuchają oczami rozumnej przeszłości,

Ktoś wstanie, podejdzie, zapyta, kto my.

-- My dzieci wolności, bezdomne my psy.

Przysiądą się stawiać i pytać nieśmiale,

Gdzie dobrze, gdzie lepiej, a gdzie pieniądz rośnie

I plączą się cienie pod niską powałą,

I coraz jest ciaśniej i duszniej, i głośniej,

Bo oto włóczędzy z przeszłością swą mroczną

Dla ludu się stają wyrocznią,

Dla ludu się stają wyrocznią.

Mówimy o wojnach w dalekich krainach,

Zmyślamy bogactwa zdobyte, stracone,

Słuchają jak mszy, dolewają nam wina

I dziewki przysiądą się też, ośmielone,

Do ognia dorzuci przebiegły gospodarz:

Noc długa korzyści mu doda.

Rozgrzani, snujemy niezwykłą opowieść,

Zazdroszcząc im tego, że tacy ciekawi,

Choć mają, co każdy tak chciałby mieć człowiek,

A za byle co już gotowi zastawić,

By włóczyć się, szukać i błądzić jak my

I żyć bez wytchnienia, bez nocy i dni,

I żyć bez wytchnienia, bez nocy i dni.

Pijemy i każdy już ma coś na oku —

Ten nocleg w piekarni, ten pannę piersiastą,

Świt znajdzie nas znowu za miastem na stoku,

Gdzie nikt tak naprawdę nic nie ma na własność,

A wam pozostanie piosenka i sny:

-- My dzieci wolności, bezdomne my psy…