Zaciągnijcie na oknie niebieską zasłonę…

Krótki pobyt na ziemi opłacić przystoi,

Ale pustą sakiewkę dziś mam, jak na złość…

-- Nie zamartwiaj się, nie smuć, o Wiaro, Ty moja,

Pewnie jeszcze dłużników zostalo Ci dość.

Resztką sił się obrócę do drugiej z kolei,

By w ramionach jej ukryć skruszoną swą twarz:

-- Nie zamartwiaj się, nie smuć, o matko Nadziejo,

Nie jednego wszak syna na ziemi tu masz!

A gdy usta przycisnę do dłoni tej trzeciej,

Słyszę jaką czułością głos cichy jej drga:

-- Nie zamartwiaj się, nie smuć, ja sama się przecież

Zamiast ciebie musiałam roztrwonić do cna.

-- Czyjekolwiek cię w życiu ramiona tuliły,

Jakikolwiek nieziemski ogarnąłby żar,

Dług twój ludzkie oszczerstwa w trójnasób spłaciły,

Więc oczyszczam cię z win i uwalniam od kar.

Leżę czysty jak łza w pierwszym świtu przypływie,

Biała flaga pościeli powita mdły brzask.

Trzy sędziny, trzy matki, trzy siostry cierpliwe

Otwierają mi kredyt ostatni już raz.